Węzły jaskiniowe (alpinizm podziemny)

Znajomość właściwych węzłów jaskiniowych jest niezbędna do bezpiecznej eksploracji jaskiń, szczelin i głębokich podziemnych studni. Grotołazi zjeżdżają i wychodzą po jednej linie, co nazywa się techniką jednej liny (SRT). Alpinizm jaskiniowy, zwany też taternictwem jaskiniowym, prowadzi eksploratorów dziesiątki i setki metrów pod ziemię. Nad studnią pętla ósemkowa nawlekana mocuje linę do kotew, a pętla motyl Alpejski lub ósemka z podwójną pętlą tworzy stanowisko w układzie Y, rozkładające obciążenie między dwie kotwy. Niżej pętla motyl Alpejski pozwala odizolować przetarty odcinek liny albo poprowadzić linę z dala od ostrych krawędzi i wodospadów. Związ rybacki podwójny łączy dwie liny przy dłuższych zjazdach, a także zamyka krótkie pętle używane do węzłów Prusika. Przy wychodzeniu węzły tarcia, takie jak węzeł Klemheist i Prusik, zaciskają się na linie pod ciężarem grotołaza i przesuwają się w górę po odciążeniu. Półwyblinka daje możliwość zjazdu, gdy zgubi się przyrząd zjazdowy. Ponieważ od każdego z tych podstawowych węzłów jaskiniowych zależy życie i zdrowie, grotołazi poręczują ostrożnie i sprawdzają każde połączenie w świetle czołówki. Lista najlepszych węzłów jaskiniowych znajduje się poniżej.